Zondag 10 mei 2026, einde dag drie van de TGO Challenge, op de camping in Cannich, Schotland. In het toiletgebouw kom ik een Challenger tegen. Wie van ons tweetjes als eerste zegt ‘zullen we gewoon Nederlands praten’ weet ik niet meer, maar het kan heel goed Martijn uit Heemskerk geweest zijn. Leuk gesprek, er is een klik en we besluiten om samen een hapje te gaan eten in het dorp.
De pub in Cannich bestaat niet meer, maar je kan bij het buitenloket van de Cannich Village Store iets te eten bestellen en dat opeten in een voor de deur geparkeerde dubbeldekker. Bovenin achter zitten een aantal lokale figuren rond een kachel bier te drinken. Martijn en ik staan in de rij voor het loket en voor ons geeft een man zijn naam – Johnny - op: het eten word je dan – onder afroepen van je naam - in de dubbeldekker gebracht.
Als ik mijn pizza heb besteld en mijn naam op mag geven, zeg ik tegen de dame van het loket: “I think you’ve got a problem now”. Ze kijkt me vragend aan. “Yeah, my name is Johnny too!” Lachen, de dame ook. Dan is Martijn aan de beurt en hij zegt tegen haar: “I think you’ve got an even bigger problem now”. Nu kijkt ze hem vragend aan. “I am Jesus!”. Deze avond kan dus niet meer stuk.
Johnny maakt wat later nog een rondje door de dubbeldekker en vraagt of er nog iemand belangstelling heeft voor zijn restje nacho’s met kaassaus. Ik kijk Martijn aan en vraag hem of hij ook een paar woorden Nederlands door het Schots hoorde.
De volgende dag - als ik met Johnny oploop naar Drumnadrochnit - blijkt hoe het zit. Hij is van Aberdeen maar woont en werkt in Arnhem. En doordat we elkaar nog drie keer op onze routes zien ontstaat er een band. Dat hij zijn whisky met me deelt in de Red Bothy helpt daarbij- en dat het Craigellachie blijkt te zijn helemaal.
Op 1 augustus zitten we (Johnny, onze dames en ik) op het terras van het BroodCafe in Zutphen. De TGO Challenge 2026 bracht me Jesus & Johnny!
Reactie plaatsen
Reacties